Het begin van Frankrijk Binnendoor: onze eerste reis naar Bretagne, 1986

Er zijn van die momenten waarvan je pas veel later beseft hoe belangrijk ze zijn geweest. Voor mij begon het allemaal veertig jaar geleden toen ik voor het eerst met ons gezin met de auto op vakantie ging in Frankrijk. 

Op de dag dat ik dit schrijf is het precies 40 jaar geleden dat ik met Marian en onze twee kinderen arriveerde op een camping in het zuiden van Bretagne. Een dag eerder hadden we in het dorp Domfront op de bonnefooi een hotel met een gezinskamer voor een overnachting weten te regelen. Daarna reden we via de Mont Saint-Michel naar het zuiden van Bretagne.

Toen wij thuis vertrokken had ik geen idee wat ons in Frankrijk te wachten stond, maar de maanden voor vertrek hadden we thuis alles goed voorbereid. Het was de tijd dat er geen navigatiesystemen bestonden en ook nog geen internet. Toch vertrokken we met een auto vol vakantiespullen. Marian naast mij met een lijstje met plaatsnamen en de routekaarten op schoot. Achterin onze kinderen, die toen acht en dertien jaar waren.

De bestemming was een camping aan zee in Bretagne, en toen wij naar Frankrijk vertrokken had ik nog geen idee hoe deze reis uiteindelijk ons leven zou gaan bepalen.

Door Frankrijk met een Michelinkaart op schoot

In 1986 werkte ik nog bij een bank. Van Frankrijk wist ik eigenlijk heel weinig. We waren er nog nooit geweest, en een vakantie boeken ging heel anders dan nu. Je haalde folders bij het reisbureau. Je las reisgidsen. Aan de keukentafel werden Michelinkaarten uitgespreid en met een gele marker stippelde ik de route uit. Vervolgens maakte ik een lijstje met plaatsnamen die we naar de eindbestemming moesten passeren.

Vanuit Maastricht reden we over de autoroute naar Compiègne. Daar verlieten we de snelweg en volgden we de route richting het dorp Domfront, waarvan ik had gelezen dat er een Hotel de la Poste lag. Bij aankomst in dat middeleeuwse dorp bleek dat ook inderdaad het geval te zijn. Voor de overnachting had ik niet gereserveerd. We parkeerden bij het hotel en vroegen of er nog een kamer vrij was. Het was best spannend, want echt goed was mijn kennis van het Frans in die tijd niet. Toch lukte het, en kregen we een mooie ruime gezinskamer toegewezen waar we met z'n viertjes de nacht konden doorbrengen.

's Avonds aten we in een lokaal restaurant ons eerste Franse maaltijd, en de volgende ochtend in het hotel ons eerste Franse ontbijt met een croissant, een pain au chocolat (wat vond ik die lekker!) en stokbrood.

De reis via de mont Saint-Michel naar Bretagne

De kinderen hadden foto's gezien van de Mont Saint-Michel en wilden die beroemde rots graag eens met eigen ogen zien. Het was voor ons allemaal een bijzondere ervaring. In die tijd moest je op tijd voor hoogwater terug op het vaste land zijn, want de weg naar het eiland liep dan onder. Het gebeurde dan ook regelmatig dat men auto's moest wegslepen die in het water vast kwamen te zitten. Gelukkig overkwam ons dat niet, en konden we de reis naar het zuiden van Bretagne vervolgen.

Er was gekozen voor Camping Le Raguenès Plage in Névez, in het zuiden van Finistère. Een camping met directe toegang tot het strand — precies wat we zochten. Het was een van de eerste campings in Bretagne waar Eurocamp tenten had staan. Ik heb het over augustus 1986, en de camping is er nog steeds. De ligging is perfect, vlakbij een mooi strand. Voor de Regiogids Bretagne ben ik er bewust weer naartoe geweest, en de plek is nog steeds fantastisch.

De kinderen bouwden dammen in het zand, zwommen in zee en zochten tussen de rotsen naar krabbetjes, schelpen en andere kleine zeediertjes. Marian en ik genoten van de rust, en we maakten wandelingen langs de kust en ontdekten de eerste Bretonse dorpjes en stadjes, waarvan Concarneau me voor altijd is bijgebleven. Het werd een vakantie zoals vakantie hoort te zijn. Lekker relaxed en niks moet.

Luxe kamperen in 1986 was eigenlijk toch heel basic...

De Eurocamp-tenten uit die tijd waren veel eenvoudiger dan de luxe bungalowtenten van nu. Pas in de tweede helft van de jaren tachtig begon Eurocamp ook geleidelijk stacaravans en luxere tenten met koelkasten te introduceren.

In 1986 was een typische Eurocamp-tent ongeveer zo ingericht:

• twee slaapcabines met eenvoudige bedden. Het waren Ferrari-rode stalen bedden maar met een goed matras;
• een gasstel met enkele pitten;
• pannen, servies en bestek;
• een campingtafel en stoelen;
• elektrische verlichting die uit een felle lamp bestond. Als deze aanging had je binnen mum van tijd alle insecten van de omgeving op bezoek
• onze eerste gehuurde tent had geen koelkast maar een geïsoleerde koelbox waarin je koelelementen gebruikte. Op de camping konden die dagelijks in de vriezer bij de receptie worden omgewisseld.

Alleen Fransen, Engelsen en Ieren

In 1986 verbleven er op de camping vooral Fransen die met hun eigen tent of caravan een mooi plekje hadden uitgekozen. Wat me nog altijd is bijgebleven, is dat wij de enige Nederlanders op de camping waren. De gehuurde tenten van Eurocamp werden vrijwel allemaal bewoond door Engelse en Ierse gezinnen. Volgens mij waren wij zelfs een van de eerste Nederlanders die via Eurocamp een tent in Bretagne huurden. 

Naast ons stond een Ierse familie met twee kinderen. Onze kinderen waren vanaf de eerste dag onafscheidelijk en beleefden veel plezier met hun Ierse maatjes. De band werd zelfs zo sterk dat er nadien nog contact bleef met de Ieren en ze elkaar zelfs een keer op latere leeftijd in Amsterdam troffen.

Op een warme zomeravond liet de Ierse vader mij kennismaken met Ierse whiskey en dat werd een heel gezellige avond. Het had op zich niets met Frankrijk te maken maar het gebeurde wel in Frankrijk. Een ervaring die tot op de dag van vandaag nog altijd bij mijn herinneringen aan onze eerste vakantie in Frankrijk hoort.

Zonder die vakantie was Frankrijk Binnendoor er waarschijnlijk nooit geweest

Na twee weken reden we via de autoroute weer terug naar Maastricht. Onderweg dacht ik vooral aan een geslaagde vakantie. Ik kon toen onmogelijk vermoeden dat deze reis het begin zou zijn van iets dat veertig jaar later nog steeds voortduurt. En dat kwam door een foute afslag bij Parijs waar ik koos om de borden Paris Ouest (west) te volgen in plaats van Paris Est (oost). Niet veel later reden we langs de Seine en voorbij de Eiffeltoren. Met het zweet in de handen kon ik met de hulp van Marian (met de kaart op schoot) weer de weg terug vinden om na Parijs over de autoroute naar huis te rijden. De kinderen maakten toen de opmerking dat Papa voortaan alleen nog maar Frankrijk Binnendoor zou gaan.

Sinds die eerste vakantie hebben we vele tienduizenden kilometers over de Franse binnenwegen gereden. We ontdekten dorpen waar bijna niemand komt, ontmoetten bijzondere mensen en raakten steeds meer gefascineerd door dat andere Frankrijk naast de autoroute.

Uiteindelijk besloot ik om in 1999 met een homepage op internet onze ervaringen in Frankrijk te zetten zodat familie, vrienden en collega's konden meegenieten van onze ervaringen in Frankrijk. Tot die tijd legde ik onze reizen vast in schriften en logboeken. In 2000 kreeg ik ook van wildvreemden steeds vaker vragen of ik tips had over Frankrijk. Zo ontstond tenslotte frankrijkbinnendoor.nl met blogs, e-books, podcast en inmiddels 8 boeken.

Veertig jaar later

Als ik de oude foto's terugzie, zie ik meer dan een Limburgs gezin in een gehuurde tent in Bretagne. Er op terugkijkend, was het ook het begin van een geweldig avontuur, een avontuur dat er in 2009 zelfs toe leidde dat ik een uitstekende baan in de bankwereld inruilde voor een onzeker ondernemersleven, en samen met Marian een internetuitgeverij startte. Dat bedrijf verkochten we in 2020, en gingen we alleen verder met Frankrijk Binnendoor.

Het avontuur van 1986 is eigenlijk nooit meer gestopt, en als ik terugkijk, begon het eigenlijk allemaal bij dat fraaie strand bij Raguenès Plage.

ls ik eraan terugdenk moet ik toch een beetje glimlachen. Elke ochtend liep ik met de ontdooide koelelementen naar de receptie om ze om te wisselen voor bevroren exemplaren, de luxe van dat moment, en de normaalste zaak van de wereld.

Het mooiste was misschien wel wat we níét hadden. Geen mobiele telefoon. Geen e-mail. Geen social media. Niemand die even snel iets opzocht. We waren twee weken niet bereikbaar. Frankrijk was nog één grote ontdekkingstocht. Elke afslag kon een verrassing zijn. Misschien is dat wel precies waarom ik veertig jaar later nog steeds het liefst binnendoor rijd, een verhaal dat, samen met tientallen andere, terug te vinden is in de boeken en podcasts van Frankrijk Binnendoor.

Meer weten over 40 jaar Frankrijk Binnendoor?  40 jaar met de auto door Frankrijk en de tips van Ruud