Al ruim 25 jaar heb ik het over het andere Frankrijk. Maar je leest op het internet en in magazines of kranten ook vaker over het echte Frankrijk. Maar... wat is nu waar? Het echte Frankrijk of het andere Frankrijk? Dat wil ik voor eens en voor altijd duidelijk maken want er is een wezenlijk verschil. In dit artikel ga ik er verder op in. Lees verder...
Ben jij op zoek naar het echte Frankrijk?
Een tijdje geleden las ik een artikel waarin stond dat het departement Allier het "echte Frankrijk" is.
Het was een interessant stuk en ik kan bevestigen dat de streek bij de rivier de Allier bijzonder aantrekkelijk is. Vooral in de omgeving van de plaats Moulins is het fantastisch en Vichy en omgeving is ook heel leuk. Bij de rivier de Allier valt nog veel meer te ontdekken en dus is het er inderdaad de moeite waard. Maar om nu te stellen dat Allier hèt echte Frankrijk is gaat mij iets te ver.
Tijd dus voor een onderzoek. Absoluut niet wetenschappelijk onderbouwd, maar vraag het eens aan een Francofiel en het zal mij verbazen als je steeds hetzelfde antwoord krijg. Ik heb zelf ook een test gedaan en aan mijn Marian gevraagd: "Wat is voor jou nou het èchte Frankrijk?" Zonder een seconde te twijfelen trokken haar mondhoeken in een verlekkerde glimlach tot bijna aan haar oren en gelijktijdig kwam er een enthousiast "De Provence!" uit haar mond. Hmmm.. dat is dus een ander "het echte Frankrijk";
Waar ligt het echte Frankrijk, of hoe vind je het echte Frankrijk?
Ik ging daarna te rade bij mijzelf. Wat zou voor mij het echte Frankrijk zijn? Ik zou het niet weten. Frankrijk is zo bijzonder. Ik krijg wèl een Frankrijkgevoel als ik in de Bourgogne ben, maar dat kan ook te maken hebben met mijn bourgondische karakter :-).
Als ik waar dan ook in Frankrijk op het platteland ben en geniet van de rust en de natuur dan is dàt voor mij het echte Frankrijk. Maar als ik in de Gers ben en er uitgebreid zit te tafelen met een afrondende Armagnac dan is hèt echte Frankrijk plotseling het Zuid-Westen geworden.
De geuren opsnuivend op zo'n heerlijke Provencaalse markt maakt mij echter ook gelukkig en doet mij dan direct denken: "Dit is pas het èchte Frankrijk!". Als ik dan een tijdje later aan het kletsen ben met een wijnboer in de Loirestreek dan kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat ik eindelijk het èchte Frankrijk heb ontdekt. Slenteren door een vissersplaatsje in Bretagne of Normandië kan mij ook intens gelukkig maken, vooral met het vooruitzicht om de wandeling te besluiten met een etentje in een visrestaurant 🙂
De twijfel slaat toe want het echte Frankrijk is overal?
Toen ik weer eens in de Gard was en mij liet overrompelen door de charmes van Uzès en bijvoorbeeld Sommières wist ik het zeker... dat is het èchte Frankrijk. Of was het toch in de Elzas waar ik toevallig tijdens een wandeling dat boertje tegenkwam in een Renault 4 met een stokbrood naast zich en een alpinopet op? Nee... ik weet het... het is de Charente want dáár kreeg ik het èchte Frankrijkgevoel tijdens een ontmoeting met een paard, een ruiter en een oud mannetje op een even oude fiets met zijn boodschappen aan het stuur.
Recent was ik op bezoek in een ziekenhuis in Parijs en toen ik naar binnen liep kwam er een oud krom lopend mannetje naar buiten in een aftandse blauwe tuinbroek met een alpinopet op. Alleen het stokbrood ontbrak. Ik stootte Marian aan en zei zachtjes: "kijk... Franser krijg je het niet vandaag" en dat was in hartje Parijs.
Maar ja als ik er dan nu over zit na te denken dan kan ik nog wel 100 plekken in Frankrijk opnoemen die je het èchte Frankrijk kunt noemen. Verder onderzoek was dus nodig en ik heb de hulp van Google ingeroepen. De zoekopdracht bestaat het echte Frankrijk leverde mij meer dan 4 miljoen antwoorden op. En als ik het probeer met het echte Frankrijk dan kreeg ik 5 keer zoveel zoekresultaten voorgeschoteld. Uiteindelijk levert "het echte Frankrijk" 16,700 antwoorden op (let op de aanhalingstekens). Nog altijd erg veel om de definitie van het echte Frankrijk te kunnen begrijpen.
Dus... bestaat het echte Frankrijk wel?
Soms in marketing en reclames of in verhalen op reisblogs, maar altijd met de suggestie dat er één Frankrijk is en dat is het echte Frankrijk. Het klinkt overtuigend. Bijna als een belofte. Alsof er één Frankrijk bestaat dat juister is dan alle andere.
Maar Frankrijk laat zich niet in één waarheid vangen. Het Frankrijk van vandaag is modern maar nog steeds chauvinistisch. Dat is echt Frankrijk want de Fransen zijn nog steeds heel trots op hun land en daar is niets mis mee! Maar het is niet het Frankrijk waar iedereen naar op zoek is.
Het is ook een land van contrasten. Vandaag de dag even druk als vroeger. Het echte Frankrijk dat mensen bedoelen is vaak het Frankrijk van plaatjes met lavendelvelden, wijngaarden, dat boertje met een blauwe overall of tuinbroek en een alpinopet. Er word een ideaalplaatje geschetst zonder files en drukke snelwegen, zonder volle terrassen en geen lange wachtrijen bij toeristische attracties. Maar dat plaatje bestaat niet!
Net zoals ik bijna vijftien jaar geleden al eens schreef: het echte Frankrijk bestaat niet echt. Het is een verzameling verwachtingen, herinneringen en beelden die iedereen anders invult. In 2019 sprak ik een oude man in Saint-Jean-de-Bruel. Zijn verhaal is het verhaal van het andere Frankrijk dat soms helemaal niet zo romantisch is.
Wat is dan wel het echte Frankrijk?
Het echte Frankrijk is het Frankrijk tussen België, Luxemburg, Duitsland, Zwitserland, Italië, de Middellandse Zee, Spanje, de Atlantische Oceaan, het Kanaal en de Noordzee. Dus het land Frankrijk de hektische miljoenenstad Parijs en de altijd drukke en nauwelijks filevrije ringwegen rond de stad. Maar ook de drukte van grote steden zoals Lyon, Marseille, Bordeaux en bijvoorbeeld Lille. Net als bij Parijs met veel te drukke autowegen. Maar ook de drukke Franse N-wegen in het hoogseizoen waar je veel sluipverkeer en vrachtwagens tegenkomt.
Wat te denken van de drukte in toeristische streken als de Côte d’Azur, Mont Saint-Michel of de populaire kastelen in de Loirevallei waar wachtrijen niet uitzonderlijk zijn. Het echte Frankrijk is een mix van modern en klassiek. Dat is niet persé wat men bedoelt met echt, maar het is wel het Frankrijk van nu.
Frankrijk leeft, beweegt en verandert continu. Het “echte Frankrijk” wordt vaak gebruikt als aantrekkelijke marketingtaal. Alsof er één Frankrijk is dat juister, puurder of authentieker zou zijn dan de rest.
Frankrijk is vandaag de dag grootstedelijk, digitaal en druk. Met files, mensen die thuiswerken en steeds meer Airbnb's in dorpen. Met steden waar Franse gezinnen wonen die hard werken, en druk ervaren om alle ballen van gezin en werk hoog te houden zoals wij. Dat is echte Frankrijk en daar is overigens niks mis mee!
En wat bedoel ik dan met het andere Frankrijk?
Het andere Frankrijk is geen museum, niet nostalgisch en ook geen “vroeger was alles beter” verhaal.
Het andere Frankrijk is een manier van reizen. Langzamer, relaxed over rustige D-wegen waar je door de prachtige natuur van het land rijdt. Dus geen gehaast maar met tijd voor een kop koffie in een café of een dorpsplein waar lokale bewoners ook even hun koffietje drinken of de krant lezen.
Je ontdekt het andere Frankrijk niet omdat het “echter” is maar omdat je er anders naar kijkt en het land beleeft zoals de bewoners. Het gevoel van het andere Frankrijk wordt dus vooral veroorzaakt door sfeervolle verhalen met een Renault 4, de boer met alpinopet en stokbrood, de Franse kaas, wijn en dorpjes in de hoofdrol. Daar doe ik graag aan mee want als je het andere Frankrijk wilt ervaren dan kun je dit absoluut vinden! Alleen voor iedereen ligt het blijkbaar weer ergens anders 🙂
Het andere Frankrijk is geen alternatief Frankrijk, maar bestaat naast en zelfs in het drukke Frankrijk. Vaak maar één afslag verder.
Het verschil zit niet in het ritme. Over de Franse binnenwegen reist het veel rustiger. Je reist daardoor langzamer, maar is dat erg? Maak van je reis je vakantie en je zult vanzelf het andere Frankrijk ontdekken. Het is een land van levensgenieters met veel streken die echt én anders zijn.
De Dordogne of Provence kunnen druk en massaal overkomen. Maar een paar kilometer verder daalt de rust over je. Op de Mont Ventoux is het druk maar er achter rij je praktisch alleen.
De beste manier om in elk geval het àndere Frankrijk te ontdekken is om op je gemak door het land te reizen en je te laten overrompelen door de charmes van het landschap, de gezellige dorpjes, vriendelijke mensen en lokale evenementen.
Wat kies jij: het echte Frankrijk of het andere Frankrijk?
Toen ik ruim 25 jaar geleden begon met schrijven over mijn reizen door Frankrijk, noemde ik het al Frankrijk Binnendoor, ontdek het andere Frankrijk.
Niet omdat het beter is. Niet omdat het echter zou zijn. maar omdat het uitnodigt. Het nodigt je uit om de ruimte te pakken en de tijd te nemen om te genieten, om te luisteren en vooral te kijken naar de charmes van Frankrijk. En precies daarom blijft de woordkeuze het andere Frankrijk tot op de dag van vandaag werken..
Ik weet zeker dat je dan ooit ook het andere Frankrijk zult vinden, Frankrijk Binnendoor noem ik dat :-). In de video hieronder heb ik dat Frankrijkgevoel proberen vast te leggen. Kijk er naar en zet vooral het geluid aan!
Waar ligt jouw echte Frankrijk?
Reageer onderin deze pagina gerust op dit artikel en laat andere lezers van Frankrijk Binnendoor weten waar jouw ideale plekje in Frankrijk ligt!
Wat leuk! Ruud je slaat de spijker op zijn kop! Trouwens mijn echte Frankrijk is de Dordogne vooral Monpazier waar je zo heerlijk kunt schilderen in de schaduw van de arcades
Het echte Frankrijk zit vooral in ons hoofd,denk ik, als je een buitenlander vraagt wat het echte Holland is,krijg je ook stereotypen. Nostalgie speelt parten, want er veranderd al genoeg in de wereld, en voor mij de rust, ruimte, de natuur en de down-to-earth Nivernaises in de Nièvre.
Het echte Frankrijk, dat is voor mij vers stokbrood, een glaasje pastis op een terras, jeu de boules op een dorpspleintje en een heerlijke zon over een prachtig afwisselend landschap en, ja, hurktoiletten (die gaten in de grond om me te helpen herinneren dat niet alles ideaal is aan Frankrijk).
En tegelijkertijd bestaat Frankrijk helemaal niet. Frankrijk is een land met verschillende culturen, die tegen heug en meug onder één vlag gebracht zijn. Denk aan Corsica, Bretagne en Frans Baskenland, in mindere mate ook de Provence en de Elzass. Vanuit ons toeristisch perspectief is dat helemaal niet erg: het draagt gewoon bij aan de enorme variëteit van het land, van de keltische festivals in Bretagne tot de polyfone zang van Corsica. En dankzij Frankrijk hoeven we geen Corsicaans of Bretons te spreken, maar kunnen we ons overal redden met het betrekkelijk eenvoudige Frans…
Zo zie je maar, hoe veelzijdig het échte Frankrijk is! Vandaar misschien al die verschillende opinies van mensen wáár het nou eigenlijk is………haha! Enne, gelukkig is het niet voor iedereen, zoals voor jouw vrouw, maar ook voor mij, in de Provence dan zou het me daar te druk worden……………….
Bonjour Ruud,
Ik denk dat het voor iedereen anders is, het echte Frankrijkgevoel.
Iedereen heeft weer een ander idee van “leven als God in Frankrijk”
Ik woon al 16 jaar in de Lot, in het Middeleeuwse dorpje Cardaillac, ik kijk over de valleien en in de verte naar de Pyreneeen.
Wat kan ik meer wensen .
Ik lees met veel plezier je berichten en artikelen over Frankrijk, bedankt voor alle tips.
Groetjes,
Jacqui.
Frankrijk is voor mij b.v. het plaatsje Bargemon in de Var, we reden dit vorige jaar binnen, en reden bijna het terras op, daar zaten de oudere mannen van het dorp een bakkie koffie te drinken en een krantje te lezen of met elkaar te praten, uit de zon, onder een enorme grote boom. Maar ook het plaatsje Aups en Salernes, oooooo wat vond ik dit een mooie streek!
Voor mij is dat Domme in de winter. Hoewel het een heel toeristisch dorp is, leven er nog authentieke fransen. Waar alle mannen uit het dorp zich bezighouden met de reparatie van een auto, een oude boer een bloemkool naar zijn overbuurvrouw brengt en bij de voordeur zijn pet afdoet en de overbuurman een vale blauwe broek draagt maar wel een fantastisch dak op zijn huis heeft zitten en de goten prima onderhouden. Waar de knoflooksoep nog in een terrine op tafel geserveerd wordt.
De gemeenschapszin in de kleine dorpjes. De afgelopen 2 weken in de Gers geweest. Als je daar in een dorpje als Vic Fezensac 660 inwoners bij de lotto(bingo) voor de pompiers krijgt. Dan is dat voor mij het ultieme Frankrijk gevoel.